Mijn mindfulmama moment afgelopen vrijdag op de Naschoolse opvang. Mijn peuter (3.5) mocht met grote broer (bijna 6) mee. Beide intens gelukkig, en voor de zekerheid vertelde ze nog even: Natuurlijk spelen wij met elkaar, we zijn toch broers! Ze zijn zo gek op elkaar, dat doet mij goed (het kan zo anders gaan tussen broertjes)

Mijn mooiste mindfullnessmoment was toen onze dochter van 5 samen met mijn man een liedje voor me ingestudeerd had op haar gitaar, totaal niet de wijs houdend maar zo overtuigend in spel een mooie tekst, uit de maat maar ohh zo lief… zo dankbaar voor alles wat je voor haar doet… dat is al het regelen meer dan waard.

Het meest indrukwekkende mindfull moment was dat mijn zoontje van amper een week oud heel hard moest huilen. Ontroostbaar. Als kersverse moeder sloeg de paniek me om het hart. Wat deed ik verkeerd???? Ik had heb alles gegeven wat ik ‘dacht’ dat hij nodig had en toch bleef hij huilen en werd zelfs erg boos.
Mijn partner vroeg me op een gegeven moment, hoe voel jij je eigenlijk? Tja, goede vraag. Ik keerde naar binnen en ontdekte tot mijn schrik hoe ik zelf op ontploffen stond. De spanning was me allemaal even te veel. Ik heb die spanning er toen echt even uitgeschreeuwd, waarop mijn zoontje me aankijkt met zijn nog wazige oogjes, stil wordt en een hele diepe zucht laat horen van opluchting!!!!
We kunnen alleen geven wat we eerst aan onszelf geven. Deze les vergeet ik nooit meer.

Net zelf een praktijk geopende voor creatieve begeleiding aan kinderen (en ouders), krijg ik prompt op school te horen dat we onze zoon van bijna vijf een beetje moeten stimuleren met tekenen en kleuren… dat is zijn zwakke punt.
In de voorjaarsvakantie pak ik zelf mijn tekenspullen en leg ook tekenmateriaal klaar voor mijn kinderen. Dochter van drie gaat direct aan de slag: kiest zonder na te denken kleuren en rats, rats binnen de kortste keren ontstaat er een prachtig peuter kunstwerk. Zoonlief zit op z’n stoel te wippen achter zijn superster-tekening, zet een streep en is vertrokken. De lego lonkt. ‘Kom nu even lekker kleuren,’ spoor ik hem aan. Hij schuift opnieuw aan tafel, zet een streep en begint een verhaal te vertellen. Zo gaat het een tijdje door: ik probeer hem aan te sporen en hij is voortdurend afgeleid. Ik voel irritatie en besef dat dit een uitdaging voor me is. ‘Vind je het niet leuk om te tekenen?’ vraag ik. Opeens een dikke zucht. ‘Mama, ik vind het niet leuk dat je de hele tijd zegt dat ik moet kleuren.’
‘Sorry,’ zeg ik vanuit mijn hart. En ik denk: ‘Loslaten’. Ik richt me op mijn eigen tekening en ga heerlijk aan de slag. Even later schuift zoonlief weer achter zijn tekening, hij kleurt een stukje, en nog een stukje. Ik zeg niks en besluit eten te gaan koken. Zoon kleurt en kleurt. Opeens hoor ik hem zeggen: ‘He, heerlijk dat kleuren, ik word er helemaal rustig van.’ Mijn hart springt op en ik lach van oor tot oor. Dit is mijn mindful mama moment!