Kind wel/niet mee naar de uitvaart?
Lief gebaar als afscheid
Eind vorig jaar overleed de vader van mijn vriend. Het begin van een emotionele periode. In de dagen voor het overlijden hadden we onze dochter (2) nog meegenomen naar haar opa. In eerste instantie bleef ze bij mij op schoot zitten; opa in bed was toch wat gek. Maar al snel wilde ze haar opa een kusje geven. Een lief gebaar dat echt uit haar zelf kwam. Bijzonder en ontroerend om te zien.
Wel/niet mee
Na het overlijden kwam al snel de vraag of de kinderen wel of niet bij de uitvaart aanwezig moesten zijn. Voor ons was het al snel duidelijk; ze zouden met ons mee gaan. In de eerste plaats had opa altijd ontzettend genoten van zijn kleinkinderen; ze waren altijd welkom. Hoewel ze beiden nog erg jong zijn, 2 en 4 jaar oud, dachten wij dat het ervaren van het afscheid hen ook zou helpen om de dood van hun opa een plekje te geven. Wat eigenlijk de doorslag gaf; wij wilden hen gewoon ook dolgraag dichtbij ons in de buurt hebben op zo’n emotioneel moment.
Zo sensitief
Tijdens de dienst bleek dat we een goede beslissing genomen hadden. Onder de indruk bleven ze bij ons op schoot zitten. En net toen papa het echt even nodig had, liep onze dochter naar voren om haar vader bij te staan. Ongelofelijk hoe sensitief kinderen zijn. Hoe goed ze aanvoelen wat kan en mag op zo’n moment. Sterker nog, wat wij eigenlijk zo graag willen maar vaak niet zeggen.
Samen verwerken
Ieder verwerkt het op zijn eigen manier. Voor onze zoon (4) is opa veilig in de buurt van de brandweermannen, onder de grond bij het vuur. Op onze dochter heeft vooral de kerktoren veel indruk gemaakt. Opa is voor haar dan ook vooral op heel veel plaatsen aanwezig; daar waar ze een toren ziet is zijn aanwezigheid. Ons helpt het om samen met hen het verlies een plek te geven. De nuchtere kijk van onze zoon en continue herinnering … want torens zijn overal.
Gepubliceerd: 11 januari 2011 onder Zz - Algemeen
Loading ...